O, həyatı sevirdi

Zəlimxan Yaqub

 

O, həyatı sevirdi

Kəskin zəka, iti göz,

                  ayıq baş, aydın fikir,

Siyasət dünyasında

                  sağlam toxumlar əkir:

Baxışlarda sual var,

Alimdi, yoxsa rəssam,

                  şairdi, yoxsa memar?

Memar ilə danışır

                  kərpiclə daş dilində,

Heykəl ilə danışır

                  heykəltəraş dilində

Nəğməni dilləndirir

                  şux nəğməkar dilində,

Zirvəylə qar dilində,

                  budaqla bar dilində.

Muğamlara baş vurur,

                  görəndə xanəndəni,

Allah belə yaradır

                  çox sevdiyi bəndəni.

Açılardı dilində

                  elmin dərin qatları,

Göylərə baş vurardı

                  fikrinin qanadları.

Torpaqla danışardı

                  sarı sünbül dilində,

Çəmənlə danışardı

                  çiçəklə gül dilində,

İnsanla danışardı

                  sevən könül dilində,

Allahı – qurmaq eşqi,

                  tanrısı – zəhmət idi,

Təpədən dırnağadək

                  sevgi, məhəbbət idi.

Yaratdıqca hər anı,

                  hər saatı sevirdi,

Həyat onu sevirdi,

                  o, həyatı sevirdi.

Tanrı ona verəndə

                  odlu nəfəs də verdi,

Sarayları titrədən

                  gur, məğrur səs də verdi.

Qanadlanan bir ilham,

                  coşan həvəs də verdi,

Qılıncdan kəskin olan

                  ən iti söz də verdi,

Yüz il, min il sonranı

                  görməyə göz də verdi.

Baxışına qəzəbdən

                  çaxan şimşək də verdi,

Dünyanı dünya boyda

                  duyan ürək də verdi,

Həyatın yaddaşından

                  silinməz iz də verdi,

Qatlanmaz bir bilək də,

                  bükülməz diz də verdi.

Xırda fikirlərə yad,

Böyük işlərə ustad,

                  ulu niyyət verdi.

Oddan-sudan qorxmayan

                  bir qətiyyət də verdi.

“Yarat!” dedi,

         “Yaz!” dedi,

                  “Ucalt!” dedi,

                            “Qur!” dedi,

Hər işinə ilahi

                  ürəkdən uğur dedi.

Susmaq, durmaq, dayanmaq

                  varlığına yad oldu,

Ən müqəddəs duyğular

                  ona qol-qanad oldu.

Bir yurdu-yuvanı yox,

Bir ovuc havanı yox,

Yeri, göyü, varlığı

                  kainatı sevirdi,

                  o. həyatı sevirdi.

Bir ömürdə bu insan

                  görün nələr yaratdı,

Həqiqətə sığmayan,

                  əfsanələr yaratdı,

Bulaq çəkdi “İç!” dedi,

         Körpü saldı “Keç!” dedi,

                  Qanad verdi “Uç!” dedi.

“Mən çəkdiyim bulaqdan

                  içməyi bacarmasan,

Mən saldığım körpüdən

                  keçməyi bacarmasan,

Mən verdiyim qanadla

                  uçmağı bacarmasan,

Daha məndən incimə

özündədi suç”, dedi.

Tanrı kimi tapındı

                  mənalı ömürlərə,

Mənasız keçən ömrə

                  yalan dedi, puç, dedi.

Ağac əkdi barını

                  şirin-şirin dər, dedi,

Şəhər saldı, bu işdə

                  gücünü göstər, dedi,

Sinəsi sipər oldu,

                  kirpiyi çəpər oldu,

Qanında qeyrət, hünər,

                  canında təpər oldu.

Yer üzündə şöhrəti

                  o qədər yüksəldi ki,

Göy üzündə mələklər

                  alnından öpər oldu.

Torpağın qucağında

                  qurmağı, yaratmağı,